Menu contact
Gratis ophaling: 03 217 25 10
Bezoek de nationale Kringwinkel website
Meer over deze Kringwinkel
Nieuws
Let’s go Further

GATAM, De Kringwinkel Antwerpen en Werkmmaat roepen op: Let’s go Further

Drie dagen na de Dag van de Arbeid bundelen Chris Bryssinckx (directeur van GATAM), Danny Vercauteren (directeur van De Kringwinkel Antwerpen) en Erwin Lauriks (Coördinator Werkmmaat) de krachten met een open brief om gesubsidieerde tewerkstellingsprojecten in Antwerpen op de agenda te zetten: Let’s go further!”

Jawel, we zijn weer zover. 1 mei, het feest van de arbeid is er weer. Tijd om terug aan te knopen bij een traditie om enkele gedachten toe te vertrouwen aan dit digitale papier.

We vieren dat arbeid een feest is door een hele dag op onze luie krent te zitten (excuseer me de uitdrukking), gewoon niets te doen of achter één of andere vaan, omringd door megafoons en een sporadische voetzoeker, door de stad te struinen. Dit jaar zit zelfs dat er niet in.

U kent onze stelling, het feest van de arbeid kan je maar op één manier vieren, en dat is door te werken. Waarom maken we van dit uitgelezen moment geen gebruik om eens anders te gaan werken. Het vrolijk en aangenaam te maken, iets nieuws, te experimenteren met wat in een normale economie niet kan wegens niet rendabel, maar dan ’s avonds toch eens te meten of het misschien zelfs niet beter ging, en meer rendement opleverde dan wat de aandeelhouders of andere belanghebbenden verwachtten.

De wat ambigue houding die we met zijn alle hebben ten aanzien van arbeid doet me altijd denken aan die iconische foto van de wenende Renault arbeider bij de sluiting van ‘zijn’ fabriek in Vilvoorde.

Wij Vlamingen kennen iets van mopperen. Zeker als het over onze job of werkgever gaat. Het is pas  bij sluiting of faillissement dat we merken dat werk nog meer betekent dan enkel het loonzakje aan het einde van de maand. Het gaat dan over die zogenaamde latente voordelen van arbeid. Het hebben van een dagvullend iets, structuur, zingeving, kansen tot ontwikkeling, collega’s hebben, met een verhaal naar huis gaan…

En hier is de link met vandaag dan ook snel gelegd. Vroeger was het een gunst van de werkgever om eens een dagje thuiswerk te mogen presteren bij ziekte van de kinderen. Bijna een feest; iets later opstaan, geen ‘schoofzak’ smeren, niet in de file, geen zeurende collega’s of verplichte small talk, en ga zo maar door.

“Werken in tijden van Corona” (heb je hem?…) heeft dat voor iedereen veranderd. Vandaag zijn vele tienduizenden, mogelijk honderdduizenden mensen verplicht om thuis te werken.

Denken we hier toch ook speciaal aan de werknemers uit de horeca, de cultuur- en de evenementensector die met tijdelijke werkloosheid gedwongen thuiszaten, en niet eens de luxe van thuiswerk hadden. Voor hen geen zoomsessies of teamsvergaderingen.

De voordelen van geen file en nog een handvol argumenten om thuiswerk leuk te vinden zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Wat missen we die small talk, het praatje op de gang, even blijven hangen aan de koffiemachine, het bespreken van de voetbaluitslagen en een foute mop in de kantine, … Waar vroeger een horde doctoraatsstudenten nodig was om wetenschappelijk aan te tonen wat die latente voordelen van arbeid waren is dat vandaag gemeengoed voor iedereen. Vanzelfsprekend zelfs.

En toch blijven massaal veel mensen verstoken om arbeid op één of andere manier te mogen genieten. Denken we aan anderstalige nieuwkomers, vluchtelingen, herintredende zieken, langdurig werklozen, laag- of kort geschoolde jongeren, ouderen, … en dan vergeten we er nog een heleboel.

De werkzoekendengraad in Vlaanderen bedraagt nog altijd gemiddeld 5,9%. In de provincie Antwerpen klimt dat al naar 7,5%, in de regio 9,5% om in de stad Antwerpen te pieken naar 12,9%.[1] Meer dan het dubbele van het Vlaamse gemiddelde. Dit is één van de weinige zekerheden als het over de arbeidsmarkt gaat; steevast ligt de werkloosheid hier bij ons dubbel zo hoog als het Vlaamse gemiddelde.

Nochtans is Antwerpen met haar haven en industrie de motor van de Vlaamse economie en hebben we evenveel jobs binnen onze muren dan er mensen op beroepsactieve leeftijd zijn. Maar de inkomende pendel, werkzoekenden uit de brede rand die kwalitatief nogal eens sterkere profielen hebben dan Antwerpenaars omdat wij net als alle grote steden een aantrekkingspool zijn voor mensen die bij hun start over net iets minder troeven beschikken.

Maar, we zitten niet stil hier. Politiek en bestuur zetten alle zeilen bij om dit te kenteren. Om werk toegankelijk te maken voor iedereen, om het aantal werkarme gezinnen drastisch te verminderen, om mensen hun competenties te versterken en gericht te bemiddelen.

Daarvoor kunnen ze beroep doen op een breed en sterk werkveld van derden en andere organisaties die de handen aan de ploeg slaan. Opleidingen, maatwerkbedrijven, lokale diensteneconomieprojecten, werkervaring, begeleiding, outreachende projecten, taal- en jobcoaching, jeugdwerkingen, buddy’s en mentoren, dansprojecten, … Lap, het hoge woord is eruit. Dansen, …,  “Let’s go Urban”. Als je de voorbije maanden niet op Pluto zat ken je vandaag alle smeuïge details van het breed in de pers en op TV uitgesmeerde maar nog niet door het gerecht bevestigde schandaal. En toch… Niemand die nog gelooft dat hier niets aan de hand is, integendeel.

Het stinkt. Daarover lijkt iedereen het eens. En dat is een slechte zaak voor elke Antwerpse organisatie, voor de betrokken administratie, voor de lokale politiek. Een smet op het blazoen van elke zichzelf respecterende en hardwerkende organisatie. Het gevaar dat om de hoek loert is dat alles nu op diezelfde smeulende hoop gesmeten wordt.

Niets van aan! Al vele jaren werken wij intensief en nauw samen met stedelijke diensten (en ook VDAB, ESF, provincie, diverse fondsen enz). Steeds werden wij geconfronteerd met politici die hun rol speelden zoals het hoort in samenwerking met hun administratie. Ambtenaren die begaan waren met het beleidsdomein waarvoor zij werken, die dossiers kritisch doornemen en in alle rust beschouwen vooraleer dit ter goedkeuring voor te leggen, die vragen stellen en tussentijds opvolgen, die begrotingen, maar ook en vooral financiële verantwoordingen, binnen de gestelde tijdslimieten afronden. Nee, Antwerpen is geen oord waar achterkamerpolitiek en corruptie welig tieren. En het is ook geen Palermo aan de Schelde.

Dit alles hoeft zelfs geen les te zijn want het is hoge uitzondering, nooit eerder gezien. Dus, hoe kunnen we besluiten? Die troeven waar sommige Antwerpenaars (nog) niet over beschikken, daar maken we werk van. Mocht er ergens een gat vallen in het aanbod, dan kan u op ons rekenen. Morgen al. En dan? Jawel, met een glimlach naar het werk, elke dag! Samen, want verbinding werkt!

En ook, voor de jongeren die een warme tweede thuis vonden bij Let’s go Urban wordt naar we horen door de stad naar een oplossing gezocht. Dat is nodig en goed, want ook dat zijn stappen naar zinvolle vrije tijd én werk!



[1] Arvastat (VDAB) maart 2021

 

Deel deze pagina:
Overzicht
pinterest youtube instagram auction